Samen 125 jaar op Camping De Klippen

HEERDE- Direct aan het bos en aan twee kanten omgeven door rustige landwegen ligt, Camping De Klippen, met name geschikt voor kampeerders die van rust en natuur houden. Dit is de plek waar de 68-jarige Jolanda Cornelisse al 65 jaar en de 80-jarige Gerrie Oldenburg al 60 jaar met plezier vertoeven. Zij houden van ‘rust en ruimte’.

Jolanda maakte in haar derde levensjaar al kennis met de camping. “We werden door een neef van mijn vader vanuit de Zaanstreek naar Heerde gebracht, mijn vader had nog geen rijbewijs. We sliepen in de tent van opa. Op aanraden van de buren, die familie in Heerde hadden, was de keuze op een vakantie op De Klippen gevallen”. Later kocht haar opa zelf een caravan. “We wonen nog steeds ‘in de hut’ van opa. Ik ben de bewoonster die hier al het langst verblijft en we verblijven in de oudste caravan”, zegt Jolanda lachend. Gerrie kwam met haar ouders en vriend Sijf, later haar man, voor het eerst op de camping. “Mijn vader had een advertentie gelezen ‘caravan te huur’. Ik herinner me dat het een hele kleine caravan was en dat we ons overal ons hoofd aan stootte. Er werd buiten onder de luifel gekaart, het regende als een gek, maar we hadden het hartstikke naar onze zin.”

Jolanda vertelt: “Ik herinner me dat we vanaf de Klippenweg lopend naar het dorp gingen om boodschappen te doen bij het supermarktje van Roseboom, op de plek waar nu de Bruna zit. We mochten een speeltje uitzoeken bij Koops. En als het uitverkoop was werden er schoenen gekocht bij Mouwe.  Gerrie herinnert zich dat een kennis van haar vader uit Urk belde als hij verse vis had. “Tong en schol, die werden dan uit Urk opgehaald en op de camping schoongemaakt en gebakken.” Ome Jaap en tante Dina, zoals Jolanda en Gerrie de eerste eigenaren van de camping noemen, begonnen in de jaren ’50 met kinderkampen. Kinderen uit Amsterdam maakten in Heerde kennis met de natuur. Al snel volgde tenten en caravans. “Ik weet nog dat ik als kind langer mocht opblijven als de kinderen een Bonte Avond hadden. Ome Jaap maakte dan een kampvuur er werd gitaar gespeeld en sketches opgevoerd.” Gerrie vertelt: “Wij gingen vroeger regelmatig ‘s avonds met de familie in het bos wandelen. De mannen maakte dan knorgeluiden, alsof er zwijnen in de buurt waren. Dat zorgde vaak voor hilariteit.” De vraag rijst natuurlijk waarom mensen zó lang trouw blijven aan dezelfde camping. Jan, eigenaar van de camping, vertelt. “Wij zijn voor de gewone mens, het is geen attractiepark. Er is geen vertier voor kinderen. Het is rustig op de camping.”

“Dat is precies waarom wij zo lang zijn gebleven”, aldus Jolanda en Gerrie.

“En wat heel fijn is, het is hier ook ‘superschoon’ en we hebben een ruime plek. Wij, mijn man Ben en ik, genieten van de prettige relaxte sfeer en van simpele dingen”, zegt Jolanda. Zo wordt er, als anderen campinggasten hier ook zin in hebben, in de avond buiten een potje Mölkky, en populair Fins werpspel waarbij spelers met een houten stok genummerde houten paaltjes omver gooien, gespeeld. Ben en Jolanda laten trots een foto van de vorige avond zien, waarop zij winnaar van de avond zijn. Nadat haar man 9 jaar geleden overleed was de gezelligheid er voor Gerrie wel af. “Ja, vooral met mijn man was het gezellig. Hij verzorgde hier in de winter ook veel timmerwerk. Toen hij overleed dacht ik, voor mij hoeft het niet meer, maar vooral dankzij dochter Wendy, die ook gast op de camping is, ben ik gebleven.” De verstreken tijd heeft haar gevoel veranderd. Nu zegt ze: “Ik blijf hier tot het echt niet meer kan, tot ik dood ga.” Karin en Jan (mede-eigenaren Ans en Arnold zijn tijdens de viering niet aanwezig) vinden het leuk om stil te staan bij deze ‘trouwe gasten’. Er is koffie met gebak en de dames worden in de bloemen gezet. Dit onderstreept het gemoedelijke karakter en de saamhorigheid. Genietend van het lekkers sluit Jolanda af met: “Ik voel me hier thuis, nog meer thuis dan thuis.”