100-jarige mevrouw Hoogers geniet volop

WAPENVELD- Op 21 mei 1926 ziet mevrouw Hoogers het levenslicht. Precies een eeuw later krijgt zij, Rika, op haar verjaardag, bezoek van burgemeester Olaf Prinsen. Zij is zichtbaar blij met en dankbaar voor dit bezoek. “Wat mooi, wat mooi, wat geniet ik”, zegt ze uit de grond van haar hart. Burgemeester Prinsen, die haar verrast met bloemen en een afschrift van haar geboorteakte, is niet de enige die op haar verjaardag aanwezig is. Rika is tijdens zijn bezoek omringd door naasten. ‘s Morgens is er al een koffieochtend met buren geweest en ‘s avonds gaat ze met een klein gezelschap eten in Hattem bij Herberg Molencaten.

Haar reactie op het bezoek van de burgemeester typeert ook gelijk de 100-jarige. Met hulp van buren, mantelzorger Greet en echtgenoot - die ze via de kerk kent - en een beetje thuiszorg, woont zij zelfstandig en staat positief en vol in het leven. “Ik heb veel contact met de mensen om me heen, ga er nog met de scootmobiel op uit, doe zelf boodschappen en kook nog 3 dagen in de week”. Vriendin Lies, één van de aanwezige naasten, die Rika via de thuiszorg kent, zegt over het contact met Rika: “Nadat ik met pensioen ben gegaan ben ik blijven komen. We drinken samen wel eens ergens een kopje koffie, gaan met de scootmobiel de Hoenwaard in en hebben mooie gesprekken met een kopje thee op het balkon.” Rika Hoogers zit vandaag op haar praatstoel en dat is geen uitzondering bevestigen de mensen om haar heen. Zo zit ze met burgemeester Prinsen onder het genot van de taart die ze samen hebben aangesneden, genoeglijk te praten en vertelt over haar leven.

Rika is geboren in Hattem en heeft samen met haar man, die 30 jaar geleden is overleden en waarvan het gemis na het verstrijken van de jaren toeneemt, altijd in Wapenveld gewoond. “Wij werkten allebei bij de AKZO. Arend, mijn man, bij de postkamer, ik in de kantine. Arend had ons huis, als tegenhanger van het pension Het Hoge Dak, Het Lage Dak genoemd. Toen ik een keer thee serveerde aan de directeur van AKZO sprak hij mij hierop aan. Hij vond het leuk dat wij dat hadden gedaan.” Nu woont Rika alweer 20 jaar, naar volle tevredenheid, op de Vree.

Haar enige dochter Ria woont in België. “Maar oma heeft nooit geklaagd dat haar dochter is uitgevlogen en dat wij allemaal zo ver weg wonen”, zegt kleindochter Ellen. Oma is altijd blij met een belletje. Logeren was altijd een feest, met lekker eten en verwennerij. Ik heb dan ook fijne herinneringen aan oma in Wapenveld. Rika vertelt zelf over haar familie: “Ik heb één dochter, twee kleinkinderen en 4 achterkleinkinderen, maar eigenlijk heb ik twee dochters. “En ik heb een tweede moeder”, zegt Caroline. “Mijn ouders waren druk in de zaak, de voormalige VIVO supermarkt aan de Stationsweg. Ze hadden niet altijd tijd voor mij, dan kon ik altijd bij Rika terecht.” En zichtbaar is dat er nog steeds een warme band bestaat.

De feestelijkheden rond Rika haar 100-ste geboortedag zijn na vandaag nog niet afgelopen. “Zaterdag is er een feestje met dochter Ria, kleindochter Ellen, kleinzoon Tim en de vier achterkleinkinderen”, zegt Greet, mantelzorger van Rika. “Dan komt iedereen uit België voor de viering.” 100 jaar is natuurlijk een hele mijlpaal en hoe je deze leeftijd bereikt? Optimistisme, genieten van kleine dingen en vooral dankbaarheid, lijken de ingrediënten voor ‘superoma’ Rika, zoals de achterkleinkinderen hun overgrootmoeder noemen.