Epenaar Abdulfattah medewinnaar Gouden Kalf

EPE- De sectie ‘Theater en Film’ in de Eper vestiging van de Bibliotheek Noord-Veluwe is bescheiden. Begrijpelijk. Dit is niet direct een onderwerp waar de gemiddelde Epenaar interesse voor heeft. Maar daar denkt Abdulrahman Abdulfattah (29) anders over. Zijn vinger glijdt van boekrug naar boekrug: Bert Visscher, Martine Bijl, André van Duin, Carice van Houten, Halina Reijn. Dan ziet hij de titel van een boek van Herman van Veen. “Kijk: ‘Bevrijdingskind’. Dat spreekt me wel aan.” 

Hij glimlacht en loopt naar één van de stilteruimtes in de bieb. Daar vertelt Abdulrahman zijn levensverhaal. In 2020 vluchtte hij uit zijn thuisland. “Vanwege de oorlog was het niet veilig. Daarbij kon ik opgeroepen worden voor militaire dienst. Dat wilde ik absoluut niet. Ik deed er alles aan om geen soldaat te worden. Ik wilde niet dienen voor de verschrikkelijke overheid. Ik wilde niet fungeren als schietschijf. Ik rekte mijn opleiding zo lang mogelijk op, ik leerde weinig. Mijn vrijwilligerswerk werd steeds belangrijker.” Als journalist filmde hij voor de humanitaire organisatie Rode Halve Maan. “Ik legde vast wat er in Damascus gebeurde. Hoe onveilig het was. Ik wilde niet in het leger, ik gebruikte de camera juist als wapen tegen de overheid.” Toen zijn studie van twee jaar inmiddels ruim vijf jaar duurde, kon hij niet anders dan vluchten naar Europa. “Als ik zou blijven, dan zou ik zeker opgeroepen worden.” Zijn passie voor film, voor camerawerk en voor regisseren, maakte dat hij onderzoek deed naar de beste filmacademies van Europa. Vanuit Syrië, kwam hij, via Griekenland, terecht in Nederland. Bij de HKU (Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht) werd hij aangenomen. “De eerste vraag die ze me daar stelden? ‘Wat kun je en wat wil je graag leren?’ Die visie maakte dat ik hard aan de slag ging.” Na zijn inburgeringstraject deed hij de havo en leerde hij de Nederlandse taal bij Hogeschool Windesheim in Zwolle. Inmiddels zit hij in het derde jaar van de opleiding Film aan het HKU. De Epenaar vertelt ook over zijn meest bijzondere klus van de afgelopen tijd: de korte film Close Your Eyes Hind. Hij was daar uitvoerend producent. “Ik ken de filmmaker (Amir Zaza, red.). Hij is een vriend van me. Ik ben één van de vrijwilligers die hem geholpen heeft. Ik geloofde vanaf het prille begin in het verhaal dat hij wilde vertellen.” In deze film volgt de kijker het 6-jarige Palestijnse meisje Hind. Vanuit de auto belt ze de hulpdiensten wanneer het Israëlische leger haar familie heeft doodgeschoten. Een indringend verhaal dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen. De film kreeg vorig jaar een Gouden Kalf. “Dan sta je als filmmaker wel ineens op de kaart, ja.” De afgelopen periode werkte hij aan diverse projecten en werd hij officieel Nederlander. In december was hij als één van de acht personen te gast bij de naturalisatieceremonie van de gemeente Epe. Ten overstaande van de burgemeester legde hij de verklaring van verbondenheid af. Voor hem een belangrijk moment. “Geen onzekerheid meer. Maar een leven opbouwen in dit land. Met de camera als wapen.” Met recht een bevrijdingskind inderdaad. Foto en tekst: Dennis Dekker.