25-jarig jubileum De Veluwse Midwienterhoornbloazers

EPE - De Veluwse Midwienterhoornbloazers bestaan volgend jaar 25 jaar. Of eigenlijk, om eerlijk te zijn, al een paar jaren langer, vertelt Ben Jonker. Hij kan het weten want de Epenaar was één van de oprichters van ‘een clubje’ dat de eerste tijd ‘Van Toeten Noch Bloazen’ heette. 

“Dat groeide uit tot de traditie die het nu is: tientallen leden die maandelijks samenkomen en via de klanken van hun midwinterhoorn met elkaar te communiceren. We blazen het donker weg en zorgen ervoor dat het licht weer komt.” Waar Bens liefde voor de midwinterhoorn ooit begon? Bij zijn vrouw Nettie. “In november 1998 woonde ze een lezing bij van ene Gerrit Hazewinkel uit Eibergen. Ze kwam die avond thuis en meldde: ‘dát midwinterhoornblazen is volgens mij écht iets voor jou. De rest is geschiedenis…” Een paar weken daarna bezocht hij Gerrit Hazewinkel, nam daar een boek mee over de midwinterhoorn en las zich in. Weer een paar weken later zat hij met enkele vrienden (Jan Gerard, Evert Huisjes, Gait Nijkamp) om de tafel. Ben vroeg hen enthousiast: “Moesten wij ook niet zo’n groepje beginnen?” Jan Schoolen haakte aan en de basis was gelegd. In 2001 werd de Veluwse Midwienterhoornbloazers (www.midwinterhoornblazer.nl) als vereniging vastgelegd. Toen waren er al zestien leden. Ben was voorzitter en de leden kwamen maandelijks bij elkaar. In zijn huis werden de laatste dorpsroddels gedeeld, technieken besproken over eigen gemaakte midwinterhoorns en oefende men het blazen. “We stonden in verschillende vertrekken naar elkaar toe te blazen. Je reageert zo op elkaars klanken.” In 2018 werd Ben verkozen tot erelid en stopte hij als voorzitter. Inmiddels komt de ‘bloasclub’ maandelijks samen bij Activiteitenboerderij De Vosselhoeve aan de Oude Oenerweg 9 in Epe.

Iets meer over de midwinterhoorn zelf? Die is veelal gemaakt van berken,- elzen- of wilgenhout. Het losse mondstuk (de happe) is vaak van vlier gemaakt. Via het druk zetten van de lippen op de happe en het uitblazen van lucht, komen er tonen uit de hoorn. Meestal zijn dat er vier of vijf. “Let op: een midwinterhoorn is geen instrument. De toon hoeft dus ook niet per se zuiver te zijn. Het is enkel een manier om te communiceren. Je roept elkaar aan. De klanken kunnen soms wel vijf kilometer verder gehoord worden. Ik stond eens achter ons huis te oefenen. Ineens hoorde ik iemand anders reageren. Dat was een prachtig moment. Eigenlijk zoals het ooit bedoeld is.”

Jaar na jaar werden de Veluwse Midwienterhoornbloazers beter. Ze maakten klankkilometers. “Er waren seizoenen bij dat we wel veertig demonstraties hadden.” Die vinden bijna allemaal plaats tussen de eerste zondag van de adventstijd en Driekoningen (6 januari). De eerste keer is altijd op de Renderklippen bij de Schaapskooi. “Dat noemen we ‘anbloazen’. Op 6 januari eindigt de periode, dat heet ‘afbloazen’. Vanwege het jubileum doen we dat dit keer bij de Grote Kerk in Epe. In de kerk worden die middag ook archiefbeelden van onze vereniging getoond. Kom vooral kijken en luisteren!” Tekst en foto: Dennis Dekker.