Epenaar Paul Markerink pakt bronzen plak

EPE- Paul Markerink uit Epe deed vroeger jaren aan wielrennen. Sinds een paar jaar (‘de kinderen zijn wat ouder, dus er kwam een beetje meer vrije tijd’) heeft hij zijn oude hobby weer opgepakt. Sterker, Paul, die fietst bij de Heerder fietsvereniging Velosport Veluwe, blijkt dit jaar wel heel erg in vorm. Zo zeer zelfs dat hij vorige week derde werd in zijn thuiswedstrijd: De Wielerronde van Epe. Logisch dat we deze klasbak even aan de tand voelen. 

“Sinds ik bij Velosport Veluwe fiets, doe ik regelmatig met een officieel KNWU-wedstrijdje mee. Maakt eigenlijk niet uit waar. Ik heb één voorwaarde. Het mag op maximaal een uurtje van Epe verwijderd zijn.” Af en toe is het gaaf om jezelf met zo’n wedstrijdje wat meer uit te dagen, lacht Paul. “Ik merkte dit jaar dat ik best wat beter aan het worden was. Ik was een tijdje geleden al eens vierde en vijfde geworden in andere regionale ritjes. Om die reden moest ik meedoen in mijn eigen dorp.”

Paul reed mee in de zogenaamde Sportklasse. “Dat zijn eigenlijk wielrenners die net iets meer willen dan alleen lekker fietsen. Het is de klasse die hangt onder de Amateurs en de Elite (met daarin veel profwielrenners).” Een andere regionale topper die in deze Sportklasse mee koerste, is Lars Bijsterbosch, vertelt Paul. Maar toch was het de Epenaar die goeie benen had. “Al bij de eerste sprintpremie (tussensprints in de wedstrijd om prijzengeld bij elkaar te fietsen) ben ik weggereden. Dat hield ik aardig goed vol. Er ontstond een mooi gat.” Het was buffelen, maar Paul bleef het peloton voor. “En toen ik zag dat Ben van Egmond en Arjan Seunninga bij mij waren aangehaakt, zag ik mijn kans. Dat zijn zulke goeie renners, die worden maar moeilijk bijgehaald. Helemaal op dit bochtige parcours. Het peloton is minder wendbaar en daardoor steeds wat trager dan wanneer je als trio op kop rijdt.” Het uitgezette parcours van ruim een kilometer was geweldig, aldus Paul. “Mooi asfalt, met lekker veel bochtjes en chicanes, dat is geweldig rijden.” De Epenaar had goeie benen. “Tegen mijn vrouw en kinderen sprak ik vlak voor de wedstrijd uit dat ik heel blij zou zijn als ik bij de eerste tien zou eindigen. Ook heb ik voordien gezegd dat ik er alles aan zou doen dat de speaker, bijvoorbeeld bij een sprintje, één keer mijn naam zou noemen. Ik bleef de hele wedstrijd echter voorop rijden met de andere twee, dus ze zijn er wel een beetje gek van geworden dat mijn naam zo vaak geroepen is, hahaha…” De Epenaar was de hele koers kortom volop aan het stoempen. Het trio reed een gemiddelde van ruim 40 kilometer per uur. Ook leuk? Hij harkte samen met de andere twee, aardig wat sprintpremies binnen en hield het vol tot aan het eind. “Te gek om zo de finish over te gaan. Bij een massasprint had ik veel minder kans gemaakt, ik ben geen sprinter. Maar nu kon ik toch aangehaakt blijven en had ik het geluk dat er uiteindelijk een bronzen plak bij me omgehangen werd. Super om mee te maken. Tot slot nog even veel complimenten voor de organisatie en de sponsoren. Alles was perfect geregeld. Volgend jaar doe ik zeker weer mee met de Wielerronde van Epe.” Tekst en foto: Dennis Dekker.